پارتنرم وقتی با دوست مجردش بیرون می‌ره، ماجرای دختر بازی‌های اون رو با خنده برام تعریف می‌کنه. من باید جلوش رو بگیرم یا بذارم صادق باشه؟

سوال کامل مخاطب: من دختری ۲۵ ساله هستم و پارتنرم 26 ساله. ایشون وقتی با دوستش که مجرد هم هست و تازه رابطه‌ش رو به‌ هم زده بیرون یا مسافرت می‌ره قبلش هم همین‌طور بود، البته فقط کمتر، بعدش میاد و از همهٔ اتفاقات و حرف‌هایی که وقتی کنار دوستش بوده تعریف می‌کنه. مثلاً می‌گه دوستش توی رستوران یا خیابون به دخترا چی گفته، یا دنبال دختری افتاده و چیزی گفته، یا تا نصفه‌ شب توی خیابون چرخیدن برای اینکه دوستش می‌خواسته با دختری تیک بزنه. خب می‌گه من نمی‌ذاشتم مثلاً؛ و در عین حال می‌خنده. با اینکه موافق این رفتار دوستش نیست، ولی برای من تعریف می‌کنه. اما خب من یکم ناراحت می‌شم به‌خاطر این محیطی که خودشم گه‌گاهی با دوستاش تجربه می‌کنه. این بیرون رفتن‌ها گاهی هفته‌ای یک‌بار یا ماهی سه بار می‌افته؛ تعداد دفعاتش خیلی مشخص نیست. من که یکم ناراحت می‌شم، ایشون می‌گه: «خب من باهات راحتم و صادق؛ همه‌چی رو تعریف می‌کنم.» نمی‌دونم چیکار کنم. به ایشون بگم نرو؟ یا بگم برام تعریف نکن چون ناراحت می‌شم و حس خوبی نمی‌گیرم که تو هم اونجا بودی؟ یا بذارم باهام روراست و راحت باشه و همه‌چی رو بگه؟ راستش این مسئله داره اذیتم می‌کنه.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینید عزیزم، اولاً که ایشون دوستتونن پارتنرتونن، شریک عاطفی، همسرتون که نیستن. بنابراین حق دارن هر جا می‌خوان با هر کی می‌خوان برن تازه همسر آدم هم باشه، حق داره هر جا می‌خواد با هر کی می‌خواد بره؛ مگر اینکه خطری برای رابطه داشته باشه. ایشون این‌ همه وقت با شما هستن؛ این دوستشون هم قبل از شما توی زندگیشون بوده و بودن با این آدم (حالا زیاد و کمش) هیچ تأثیری روی ایشون یا روی رابطهٔ ایشون با شما نذاشته. چرا حساسیت بیخود ایجاد می‌کنین یا می‌خواین رابطه‌تون رو سر یه چیزی در مورد یک کسی که اصلاً مهم نیست، فشار بذارین روش یا به‌ همش بزنین؟
اینکه این آدم میاد بهتون می‌گه، یعنی هیچی توش نیست. اگر چیزی باشه، من سعی می‌کنم مخفیش کنم، قایمش کنم؛ نه اینکه بیام روراست برای شما تعریف کنم. این آدم، آدمِ خودداریه؛ بچه هم نیست، می‌دونه چه‌جوری خودش رو باید توی موقعیت‌های مختلف هندل کنه. حالا یه اتفاقی افتاده، ایشون هم اونجا بوده؛ خب بوده که بوده. اینکه شما بخواین بهش بگین: «نه، چون اونجایی من ناراحتم»، این‌ها توهین به شخصیت طرفه. یعنی: «تو نمی‌تونی خودت رو کنترل کنی و ممکنه یکی از این کارهایی که دوستت می‌کنه رو یهو انجام بدی» یا «اگه کسی بهت حرفی بزنه یا فلان دختر این کار رو بکنه، تو اون‌قدر فهم و شعور نداری که بتونی خودت رو نگه داری یا عکس‌العمل درست نشون بدی.»
این توهین می‌شه به طرف و بعد از یه مدت، اون‌ وقت بهتون نمی‌گه. بعد اون نگفتنه بیشتر اذیتتون خواهد کرد؛ شمایی که این حساسیت رو دارین که: «چی شده؟ کجا بودن؟ امروز مثلاً دو ساعت دیرتر اومد، نکنه این‌جوری شده؟ نکنه اون‌جوری شده؟» یه رابطهٔ خوب و صمیمی دارین، ایشون هم باهاتون راحتن، صادقن و روراستن. اجازه بدین همین‌جوری که هست پیش بره. شما روی خودتون کار کنید که اذیت نشید.