حساسیت زیادی به کارمند خانمی که شوهرم سر کارش داره دارم. حس می‌کنم شوهرم بهش رو می‌ده. باید چیکار کنم؟

سوال کامل مخاطب: شوهر من صاحب کسب‌وکار هست و تمام کارمندهای ایشون خانم هستن. یکی از این خانم‌ها هم مجرد هست، سرپرست هستن و یک مدتی هم با من دوست بودن و به‌خاطر فشار کاری که همسرم به ایشون می‌دادن با من صحبت کرد و من نظرم رو گفتم و ایشون خوششون نیامد و از اونجا از من فاصله گرفت. همسرم خیلی به این خانم امتیاز کاری می‌دن و البته خیلی هم نظر ایشون رو توی خیلی مسائل کاری دخالت می‌دن و نظر می‌پرسن. مثلاً ایشون بدون اینکه اجازه بگیره وسط کار می‌ره دکتر، یا ناهار برای دو ساعت. من از اینکه ایشون آنقدر توی کار مسئولیت گرفته و همش با شوهر من توی ساعت کاری در تماسه، ناراحتم و این رو با شوهرم چندبار عنوان کردم. و شوهرم می‌گه من هیچ رابطه و برتری به ایشون نمی‌دم و فقط ایشون رو به‌عنوان یک کارمند می‌بینم. ولی من از این رابطه خیلی اذیتم؛ من نه می‌تونم از شوهرم بخواهم بیرونش کنه چون خیلی کمبود پرسنل داره و می‌دونم با شوهرم رابطه‌ای نداره، ولی این مسئله خیلی آزارم می‌ده. در ضمن من به شوهرم اطمینان بیشتر دارم تا این خانم، چون خیلی پولکیه و همش می‌گه کی خود شوهر رو می‌خواد، پول مهمه.

پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینین عزیزم، این حساسیتی که شما دارید به‌خصوص که دارید به شوهرتون فشار میارید و هی بهشون می‌گین من خوشم نمی‌اد، من خوشم نمی‌اد، من خوشم نمیاد چند تا اتفاق بد باهاش می‌افته. یکی اینکه توجه شوهرتون رو به‌صورت غیرمستقیم به این خانم بیشتر می‌کنید. من ممکنه یه شخصی رو اصلاً نمی‌بینم یا اگه می‌بینمش، به چشم دیگه‌ای بهش نگاه نمی‌کنم. شما به آقا انقدر به من می‌گی: «از این مرد که خوشت نمیاد؟ نکنه اخلاق فلانش باعث شه تو بری طرفش؟ نکنه این‌جوری، نکنه اون‌جوری؟ نکنه بهش اینو بدی؟» منی که اصلاً به اون آقا توجه نمی‌کردم و به این دید بهش نگاه نمی‌کردم، بعد از اینکه شما به‌عنوان شوهر یا پارتنر یا دوست‌ اینو به من بگی، شروع می‌کنم به اون آدم به این دید نگاه کردن و دقت کردن. یعنی شما با دست خودتون دارید یک آتیشی به پا می‌کنید که بعداً اولین کسی که توش می‌سوزه، خودتونین.
پس خواهش می‌کنم اصلاً دیگه این حرفو. اصلاً مثل اینکه این خانم وجود نداره، مثل بقیه کارمندای دیگه. این حساسیت به اینکه «نه بهش امتیاز می‌دی، نه این، نه اونو» بس کنین؛ دیگه نگین به همسرتون.
دومین مسئله اینه که با زدن این حرف‌ها، همسری که کاری نکرده رو بعد از یه مدت عصبانی می‌کنیم و این عصبانیت و خشم نهفته یه جایی خودشو نشون می‌ده. حالا یه جایی ممکنه یهو جلو خانواده شما فوران کنه، آبروتون بره، بی‌احترامی بشه؛ بعد اونجا می‌خواین دعوا راه بندازین در حالی که مسئول اصلیش خودتونین. ممکنه جلو بچه‌ها فوران کنه، ممکنه این‌قدر عصبانی بشن که بگن: «آقا من هیچ کاری نمی‌کنم، این دائم داره به من می‌گه این… خب برم یه کاری بکنم دیگه!» حالا نه با این خانم، با یه شخص دیگه. بهتره که یه چیزی که نیست رو نسازید و بزرگش نکنید برای خودتون؛ چون آدمی که کاری نکرده، دفعه اول دوم آروم بهتون جواب می‌ده، بعد می‌شه یک خشم و عصبانیت پنهان که نتیجه‌اش خوب نخواهد بود.
مسئله بعدی اینه که تکرار این حرف‌ها می‌ره رو نروِ آدم، اعصاب آدمو می‌ریزه به هم، ایجاد تنش می‌کنه و تنش دائم، آرامش و خوشحالیِ خونه زندگی آدمو از بین می‌بره. مرد اگر بیاد و وارد خونه‌ای بشه بعد از ساعت‌های طولانی کار که درش آرامش و حس خوب و انرژی خوب نیست، می‌ره جای دیگری دنبال اون آرامش و حس خوب می‌گرده. یعنی شما دارید محیط خونه رو هم مسموم می‌کنید. ممکنه که دنبال خانم دیگه‌ای نه ها؛ این آرامشو ممکنه تو قمار ببینه، تو مشروب ببینه، تو مواد مخدر با دوستاش ببینه. اصلاً با دوستاش بشینه شب‌نشینی، بگن، بخندن، جوک بگن؛ ولی شروع می‌کنه فاصله گرفتن از خونه.
مسئله بعدی اینه که شما خودتون در مورد خودتون تو ذهنتون یک چیزی رو شروع می‌کنید پرورش دادن که واقعی نیست و اگر به‌اندازه کافی بهش فکر کنید روش وقت بذارید، کم‌کم فکر می‌کنید که واقعی هست. که: «نکنه کاری می‌کنه؟ نکنه جز این با یکی دیگه هم هست؟ الان تکست زد؟ الان به تلفنش نگاه کرد خندید حتماً با این خانم است» و بعد عکس‌العمل‌هایی نشون می‌دید که تمام اون سه چهار تا موردی رو که قبلاً بهتون گفتم تشدید می‌کنه.
زندگیتون رو سر یک چیز بیخود خراب نکنید. این مشکل، مشکل شماست؛ نه مشکل اون خانمه، نه مشکل همسرتون. خودتون رو خودتون باید کار کنید و این حساسیتتون رو کم کنید. چه‌جوری کم کنین؟ فکرتون و زمانتون رو پر کنید. شما یا الان وقت آزاد زیاد دارین، یا وقتتون پره ولی با چیزایی که فکرتونو درگیر نمی‌کنه؛ زمان ندارین چون باید خرید برین، سوپر برید، به بچه‌ها برسید، غذا درست کنید، مراقب خونه باشین؛ اما فکرتون مشغول نیست. می‌گم یا تایم آزاد زیاد دارین، یا فکری که مشغول نیست؛ فکر بازه، می‌ره دنبال چیزهای بیخودِ بی‌اهمیت و ازشون چیزای بزرگ می‌سازه. اگه وقت خالی زیاد دارید، وقتتونو پر کنید با چیزهایی که فکرتون رو هم مشغول کنند. اگر وقتتون پره، در اون وقت پر، یک چیزهایی بگنجونید که فکرتون رو مشغول کنه و از این مسئله فاصله بگیرین.