پارتنرم خیلی مرد خوبیه ولی چون هم‌ قد هستیم، بعد از یک سال هنوز نتونستم کنار بیام. می‌ترسم هیچ‌وقت برام عادی نشه. جدا بشم یا نه؟

سوال کامل مخاطب: پارتنرم از لحاظ اخلاقی بسیار مهربون، متعهد، صبور، پشتیبان و حامیه و من تمام این ویژگی‌هاش رو خیلی دوست دارم. اما از همون ابتدای آشنایی اینکه قدش از من بلندتر نیست و در واقع هر دو هم‌قد هستیم (۱۶۵-۱۶۶) برام چندان خوشایند نبود و با اینکه چهرهٔ زیبایی داره ولی استایل و طرز لباس پوشیدنش برام چندان جذاب نبود. الان پس از گذشت یکسال و نیم، طرز لباس پوشیدنش تغییرات زیادی کرده و علاقهٔ اون به من چند برابر شده و دوست داره رابطه رو جدی کنیم ولی مسئلهٔ قدش هنوز برام پررنگه و این موضوع برام عادی نشده. الان سرِ یه دوراهی سخت بین جدایی یا ادامه دادن گیر کردم، با اینکه بهش وابسته شدم، از طرفی هم می‌دونم به احتمال زیاد این موارد در آینده هم برام عادی نخواهند شد و همیشه برایم پررنگ خواهند بود. لطفاً راهنماییم کنین که تا چه حد این موضوع مهم و تعیین‌کننده‌ هست.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینید عزیزم، ما گاهی نسبت به یه مسئله متنفریم، خیلی خیلی بدمون میاد. اصلاً نمی‌تونیم تحملش کنیم که اگه اینجوری باشه. معمولاً با اون شخص نمی‌تونیم وارد رابطه بشیم و یکسال و نیم بمونیم. اگه در این حد بد باشه یا یه چیزیه که خیلی خوشمون نمیاد، من اگر باشم برای ازدواج می‌زارم همه چیزو توی کفهٔ ترازو. ببین، اینکه یکسال و نیمه باهمیم. تو هیچ چیز دیگه‌ای اینجا به من نگفتی که اخلاقش بده، بعد حرف می‌زنه، اینش اینجوریه، اونش می‌گی همه چیز عالیه، مهربونه، همه چیز اوکیه، هوای منو داره، با همه چیزش اوکی‌ام. لباس پوشیدنش هم کلی تغییر داده. قطعاً بیشتر هم تغییر خواهد کرد تا بشه همون چیزی که شما می‌خواید.
وقتی اینجوریه، خیلی خیلی من می‌تونم بهت این رو بگم: کم کیس پیدا می‌شه که به این خوبی باشه و بعد از یکسال و نیم هم همین‌قدر خوب بمونه. من وقتی از ۲۰ تا چیزی که می‌خوام، ۲۵ تا چیزی که می‌خوام طرف ۱۹ موردش، ۲۴ موردش رو داره، یکیشو نداره و اون یکی اینجوری نیستش که بگم: آقا، همه رو داره ولی یه آدم به شدت معتاده. خب، درسته ۲۴ تا رو داره، فقط ۲۵‌مِیِ که بخواد سالم باشه رو نداره. اما اون یه‌دونه که اعتیاده کل زندگیمونو می‌تونه بعداً بزنه به هم.
این مسئلهٔ قد مثل اعتیاد نیست، چیزی نیست که برهم‌ زننده‌ی زندگی باشه، ولی خب از اون طرفم ممکنه که واقعاً تو جدی جدی خوشت نمیاد که می‌گم با توجه به اینکه یکسال و نیمه باهاش تو رابطه‌ای، فکر نکنم اینقدر راستش بدت بیاد.
من جای شما باشم، خیلی خوب فکر می‌کنم، ولی خیلی خیلی خوب فکر می‌کنم که بعداً خدای نکرده بعد از ازدواج و یه بچه که چیزا معمولاً بین زن و شوهر آروم‌تر می‌شه، اون آتیش و تب و تاب اولیه می‌خوابه، یهو یه مرد قدبلندی اومد به من شروع کرد توجه کردن، پام نلغزه. اما، اما احتمال اینکه کسی رو مثل این آدم پیدا کنی که انقدر همه‌چیزش باهات مَچ باشه، اونم توی سنی که شما هستین، سن ۳۵ سالگی سن بالایی نیست ولی سن پایینی هم نیست که یه «تازه ۱۸ سالمه، تازه ۲۰ سالمه، الان نشد سال دیگه، الان نشد پنج سال دیگه». یه خورده الان باید با دقت بیشتری تصمیم بگیریم.