سوال کامل مخاطب: خانم دکتر، من 41 سالمه و مجردم. کیسهای زیادی برای ازدواج داشتم، ولی از نظرِ خودم مناسبِ من نبودن. جدیداً با فردی آشنا شدم که با معیارهای من خیلی همخوانی داره و یا شاید فراتر از معیارهای من باشن. شروعِ آشنایی ما هست، فقط یه موضوعی ذهنِ منو خیلی مشغول میکنه، اونم اینه که ایشون مدتیه دچارِ سرطانِ هستن و حدودِ سی کیلو از شروعِ آشناییمون تا الان کاهشِ وزن داشتن. ایشون ناچار شدن قسمتی رو تخلیه کنن و بالاخره بعد از جراحی شرایطِ خاصی دارن، طبیعتاً. میخواستم بدونم با توجه به اینکه چه از لحاظِ شخصیتی و همینطور شرایطِ کلی بسیار آدمِ موفق و باشخصیتی هستن و نسبت بهم حسِ خوبی داریم، ولی با موضوعِ بیماریِ ایشون چطور کنار بیام؟ ایشون سی و نه ساله هستن، دو سال از من کوچیکتر هستن.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینین عزیزم، اگه دارید به چشمِ ازدواج به ایشون نگاه میکنید، خب اولاً که عمل کردن و احتمالاً نمیدونم، شاید شیمی درمانی بخوان، نخوان. من متخصص نیستم، ولی انشاءالله که همهچی برطرف شده و مشکلی هم دیگه نیست و بعداً هم هرگز پیش نیاد. اما شما به عنوانِ یه خانمی که میخواید وارد یه رابطه بشید که طولانی مدته، با خودتون فکر کنید. گاهی آدمها هستن میگن که من اگه ده سال با یه کسی داشته باشم با کیفیتِ عالی، ترجیح میدم به اینکه بخوام چهل سال با یه کسی باشم و کیفیتش از این عالی یهو پنجاه، شصت درصد بیاد پایین. بنابراین مهم نیست.
یکی دیگه هست میگه که من خودم آدمِ خودساختهای هستم، این آدم هم بسیار موفق هست، تو ده سال خیلی چیزا رو میتونیم بسازیم. حالا شاید بچه بخوایم، شاید نخوایم، به هر دلیلی. بعدش من میتونم اگه خدایی نکرده اتفاقی بیفته هندلش کنم. شاید هم بگیم من ده سالهٔ خیلی با کیفیتِ خوب برام مهم نیست. من ترجیح میدم که سی سال یکی باشه. حالا اینجوری نبود، نبود دیگه.
چون شما دارین میگین خیلی آدم دیدید و این اولین نفره که معیارهاشو دوست داشتید و فراتره، بنابراین الان باید انتخاب کنید و باید با روبهرو شدن با واقعیت انتخاب کنید. راهِ سوم که نداره.
شما که چهل و یک ساله شدید و این همه هم کیس داشتید و تو مدتِ به این طولانی کسی رو خوشتون نیومده و انتخاب نکردید، خب باید بیشتر دقت کنین دیگه که حیف نشه.

