تازه مهاجرت کردم پیش همسرم، ولی اون مدام از طرز حرف زدن تا آشپزیم ایراد می‌گیره و رفتارهاش پر از نوسانه. از ترس دعوا و تنش سکوت می‌کنم ولی حس می‌کنم اینطوری به خودم توهین می‌شه. باید چیکار کنم؟

سؤال کامل مخاطب: با آقایی که دو سال از خودم کوچک‌تر و ایرانی هستن ازدواج کردم. ایشون مقیمِ خارج هستن و حدود ۸ سال تنها بودن. راستش در دورانِ نامزدی فقط به‌صورتِ مجازی با هم ارتباط داشتیم. همون موقع هم حساس بود و چندین بار پشتِ واتساپ من رو ناراحت کرد. حالا که در خارج اومدم خونه‌اش، یه روز رفتارهاش نرماله و یه روز با حرف‌هاش زجرم می‌ده. مثلاً می‌گه: «چرا این‌جوری حرف می‌زنی؟ لحنت چرا این‌جوریه! مثلِ بچه‌ها حرف نزن.» موقعِ آشپزی هم خیلی گیر می‌ده؛ ایراداتِ خیلی معمولی می‌گیره که شاید به چشم پسرِ دیگه‌ای نمی‌اومد. یه ماهه اومدم و همش در استرسِ رفتارهایِ همسرم هستم. رابطهٔ زناشویی هم به‌خاطرِ سختیِ کارِ ایشون خیلی کم شده. توی یه ماهی که اومدم، بیشترِ روزها رو با نگرانی زندگی می‌کردم. همش می‌گه اگه این رفتارها باشه، زندگیِ آینده‌مون تعریفی نداره. من سعی می‌کنم همش کوتاه بیام و تنش رو بیشتر نکنم، اما گاه‌گداری فکر می‌کنم چون همیشه ساکتم، داره بهم توهین می‌شه. لطفاً راهنماییم کنین.

پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینین عزیزم، من فکر می‌کنم شما باید نوعِ نگاهتون رو عوض کنین. من اصلاً و ابداً نمی‌خوام از ایشون طرفداری کنم، ولی وقتی می‌گن لحنت چرا این‌جوریه و مثلِ بچه‌ها حرف نزن، خب این آدم از این لحن خوشش نمیاد. اتفاقاً باور کنین این رو جدی دارم می‌گم؛ چند روز پیش داشتم با یکی از دوستانم در ایران صحبت می‌کردم و داشتم بهش می‌گفتم: «من نمی‌فهمم چرا خانم‌های جوان با دوست‌پسرشون یا همسرشون با لحنِ بچه صحبت می‌کنن.» ممکنه فکر کنن خیلی کیوت، خیلی بامزه و خیلی خوبه، ولی مردها از این لحن خوششون نمیاد. یا اگه از آشپزیتون ایرادی می‌گیرن یا می‌گن این‌جوری نپز، این‌جوری بپز، این کار رو بکن و اون کار رو بکن، خب چه اشکالی داره؟ شما دو نفر هستین و باید یه سری چیزهاتون شبیهِ هم بشه دیگه. باید به من بگین دقیقاً چیا می‌گن تا بشه این رو درستش کرد؛ اون‌وقت استرسِ شما هم کم می‌شه.