سوال کامل مخاطب: خانم دکتر، فرض کنین دو تا خواهر با دو تا دوست و همخونه وارد رابطه میشن. رابطهٔ یکی از این زوجها بعد از مدتی بههم میخوره، اما رابطهٔ اون یکی ادامهدار میشه. اون دختری که رابطهاش بههم خورده، بهشدت دوستپسرش رو دوست داشته؛ با اینکه اون پسر اصلاً انسان سالم و نرمالی نبوده و دنبال روابط یهشبه و دوشبه بوده. با این حال، اون دختر با گذشت پنجشش ماه هنوز هم ایشون رو دوست داره و تموم شدن رابطه براش سخته. اونها کلاً سه چهار ماه توی رابطه بودن. هر دو ۲۴ساله بودن و این دختر اولین رابطهٔ جنسیش رو هم با این پسر داشته.
حالا این دختر از اینکه خواهرش هنوز با دوستپسرش توی رابطه هست، ناراحته و حالش بد میشه. بهنظر شما توی این شرایط باید چیکار کرد؟ چه حد و مرزی توی روابط اینچنینی وجود داره؟ آیا ناراحتی اون خواهر بهجاست؟ آیا باید رابطهٔ اون دو نفر هم تموم بشه؟ چطور باید با این موضوع کنار اومد؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
الهی! نه، ناراحتیش بهجا نیست. بعضی از اوقات ما وقتی از یه جای دیگه ناراحت میشیم، اون رو سر یه کسی که دوستش داریم یا یه چیزی که نزدیکمونه، خالی میکنیم. این خواهری که رابطهاش رو از دست داده هم همینطوره. نمیشه من که خواهرشم، بهخاطر ناراحتی اون، یه چیزی رو که برای خودم خوبه خراب کنم. کاری که میتونم بکنم اینه که نشینم هی از دوستم تعریف کنم که وای این چقدر خوبه، وای امروز چقدر خوش گذشت و وای چقدر بیرون بهمون خوش گذشت. باید این حرفها رو برای یه مدت محدود کنم تا حال این خواهرم خوب بشه. یه زمانهایی رو باید تنها با خواهرم بگذرونم؛ یعنی اگه قراره بین دوستپسرم و خواهرم انتخابی داشته باشم، خواهرم رو انتخاب کنم تا مطمئن بشه که هنوز برای من بسیاربسیار مهمه. بعد هم کمکش کنم تا فرد جدیدی رو که مناسبشه پیدا کنه.
