دختر ۱۹ ساله‌ام با پسری ۲۰ ساله رابطه داره که نقص ظاهری تو صورتش هست. من نمی‌پسندم، اما دخترم می‌گه اخلاق و ذاتش مهم‌تره. این رابطه منطقیه؟

سوال کامل مخاطب: من یه دختر ۱۹ ساله دارم که با پسری ۲۰ ساله وارد رابطه شده. دختر و پسر خیلی همدیگه رو قبول دارن، ولی متأسفانه پسر یه نقص توی صورتش داره که برای من به‌عنوان مادر اصلاً قابل‌قبول نیست. به دخترم گفتم این پسره قیافهٔ درست و درمونی نداره، اما دخترم می‌گه برای من ذات، اخلاق و رفتارش از همه‌چیز (حتی از پول و کار) مهم‌تره. به‌نظرتون منطقیه؟ ۴ ماهه که در ارتباطن و البته این رو بگم که ازدواج برای ۵-۶ سال دیگه‌ست. پسر گفته بذارید اهدافم تیک بخوره، یه کار دولتی خوب بگیرم (همراه با ماشین و خونه که دارم)، بعد میام خواستگاری.
پاسخ:دکتر طناز فرازی
عزیز دلم، به‌نظر می‌رسه که دختر شما بلوغ عاطفی‌شون از شما بیشتره و دارن تصمیم درست‌تری می‌گیرن. الان اینجا جای مامان و بچه یه خرده جابه‌جا شده. آخه واقعاً به‌خاطر ظاهر ما به کسی، یعنی به‌نظر من خیلی خیلی سال باید در روند رشد آدم‌ها به عقب برگردیم که بخوایم به‌خاطر قیافهٔ کسی به بچه‌مون بگیم که اون رو بخواد یا نخواهد، یا هیکلش خوبه یا نیست.
اگرچه من نمی‌گم ظاهر مهم نیست، ولی برای دو تا شخصی که می‌خوان باهم ازدواج کنن، اگه چیزی در ظاهر یکی‌شون باشه که اون یکی ازش متنفر باشه، خب کار درستی نیست. ولی اگه منِ نوعی با ظاهر آقای ایکس اوکی هستم، اصلاً مهم نیست بقیه دیگه چه فکری می‌کنن. من می‌خوام با اون آدم زندگی کنم؛ شما که نمی‌خواین با اون آدم زندگی کنین. تازه من اگه جای شما بودم، برعکس، دخترم رو خیلی تشویق می‌کردم که آفرین، باریک‌الله که ملاک‌های تصمیم‌گیریش ملاک‌های درست و حسابی و خوبیه. الان اگه یه آدم با سیکس‌پک و صورت عالی براتون بزارن اونجا، بعد دخترتون هر روز با چشمای گریون بیاد خونه، یه روز اینجاش کبود باشه، یه روز اونجاش نمی‌دونم این‌جوری شده باشه و ناراحت و غمگین باشه، شما خوشحال خواهید بود؟ نه دیگه.