۲۴ سالمه و با آقای ۴۴ ساله تو رابطه‌ام و باهم زندگی می‌کنیم، بحث ازدواج پیش اومده اما من هنوز آمادگی ازدواج رو ندارم. ممکنه ۱۰ سال بعد از انتخابم پشیمون بشم؟

سوال کامل مخاطب: خانم ۲۴ ساله‌ای هستم و تا الان روابطی داشتم. چون خودم کار کردم، مستقلم و در مسیر پیشرفت شغلی هستم. با آقایی که ۴۴ سالشونه و ۵ ساله هم رو می‌شناسیم، آشنا شدم. من بعد از ۵ سال از ایشون خوشم اومد و وارد رابطه شدم.
الان یه بازهٔ زمانیه که با گذشته داریم با هم زندگی می‌کنیم. مرد خیلی خوبیه که نکات مثبتش خیلی بیشتر از نقطه‌های منفیشه. حالمون با هم خیلی اوکیه و من با خانوادهٔ ایشون هم رفت‌وآمد دارم و خانوادهٔ خیلی خوبی هستن.
الان بحث ازدواج داره پیش میاد. خیلی این آدم رو دوست دارم و زندگی در کنارش با همهٔ بحث و جدل‌هایی که ممکنه پیش بیاد، برام شیرینه. ولی سؤالم اینه: آیا ممکنه اگه ازدواج کنم، ۱۰ سال آینده هم از انتخابم راضی باشم یا نه؟
من به این آقا گفتم آمادگی ازدواج رو ندارم و دوست دارم با هم زندگی کنیم، ولی تا زمانی که به اون نقطهٔ امن پیشرفت زندگیم نرسم، نمی‌دونم تصمیمم برای ازدواج چیه؛ شاید اصلاً تا ۳۰ سالگی دوست نداشته باشم ازدواج کنم. ولی واقعیتش اینه که نمی‌دونم باید چیکار کنم.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینین عزیزم، اینکه می‌گین پنج ساله هم رو می‌شناسین و همه‌چیز رو می‌دونین، خیلی خوبه. بعد زیر یه سقف زندگی کردین؛ دیگه چه شناختی از این بهتر؟ آدم با یک نفر زیر یک سقف بره و یک مدتی زندگی کنه، خیلی شناخت پیدا می‌کنه.
اینکه می‌گین «اگه الان این کار رو بکنم، ۵ سال دیگه یا ۱۰ سال دیگه راضی‌ام؟» هیچ‌کس این رو نمی‌دونه. هیچ ازدواجی در هیچ‌کجای دنیا، در هیچ سنی و بین هیچ دو تا آدمی نیست که انجام بشه و اون دو تا آدم مطمئن باشن که این تصمیمی که گرفتن، سه سال دیگه، ۵ سال دیگه، ۱۰ سال دیگه یا ۱۵ سال دیگه هم احساس می‌کنن تصمیم خوبی بوده و بخوان با طرف باشن. نه، اصلاً همچین چیزی نداریم. نه شما می‌تونین این حرف رو بزنین، نه کسی می‌تونه این رو بهتون بگه.
ازدواج اینه که من با توانایی‌هایی که دارم، زمان می‌دم، یه سری چیزها رو بررسی می‌کنم و اگه خوب بود، واردش می‌شم. بقیه‌ش هندونهٔ دربسته‌ست و در طول زمان همهٔ آدم‌ها تغییر می‌کنن. ممکنه اصلاً بعد از ۱۰ سال، اون آدم شما رو نخواد. چرا فکر می‌کنین ممکنه فقط شما تغییر کنین؟ همه‌چیز برای همه ممکنه تغییر کنه.
ولی آدم با این فکر هیچ‌ وقت وارد رابطه نمی‌شه. من وقتی دارم برای شروع یک زندگی با یک نفر تصمیمی می‌گیرم، با دید مثبت تو می‌رم و سعی می‌کنم جوری زندگی کنم که اون رابطه‌م رو حفظ کنم، نگه دارم، با تغییرهاش منم تغییر کنم، انعطاف‌پذیر باشم و گذشت داشته باشم.
من سعیم رو می‌کنم که این رابطه رو همین‌جوری که خوبه، تغذیه کنم تا خوب بمونه و مراقب و مواظبش باشم. حالا ممکنه در طول مسیر یه اتفاق‌هایی بیفته که خیلی بهتر بشه، یا ممکنه یه اتفاق‌هایی بیفته که یه خرده من رو به مبارزه بطلبه و باید بیشتر سعی کنم. ممکنه یه اتفاق‌هایی بیفته مثل خیلی‌ها که ۳۰ سال با هم هستن، ۳۵ سال با هم هستن، بعد جدا می‌شن.
اینه که نه عزیزم، هیچ جدولی نیست که من یا شخص دیگه‌ای بخواد بهتون بده که این اطمینان رو داشته باشین. ولی وقتی با کسی زیر یک سقف زندگی کردین، خانواده‌اش رو می‌شناسین و همه‌چیز اوکیه، کیس خیلی خوبیه. به‌نظر من حیفه.