سوال کامل مخاطب: من با خانمی یه سال کوچکتر از خودم تو رابطه هستم و همرشته هم هستیم. به هم علاقه داریم، وجه اشتراک در مورد کار و رشتهمون داریم و با هم همکاری میکنیم؛ اما یه مشکلی هست که از هم دوریم (۳۰۰ کیلومتر). بهش علاقه دارم و حس میکنم نیمهٔ کاملکنندهٔ من هست. شاید چند بار با هم قهر کردیم، ولی بازم از هم جدا نشدیم. میخوام برای همیشه بهش بگم که دوست دارم باهاش ازدواج کنم و خوشی و تفریحات و سختیهامون رو باهاش شریک بشم. نمیدونم… اگه جواب منفی بشنوم، ناراحت نمیشم؛ ولی میدونم اون ناراحت میشه از اینکه رابطهمون قطع بشه. لازم به ذکره که ایشون درونگرا هست و پنج سالی هست که با هم در ارتباطیم.
پاسخ طناز فرازی:
خب چه اشکالی داره؟ من الان دقیقاً سوالتون رو متوجه نشدم. اگه ۵ ساله در ارتباطید، ۵ سال خیلی زمان زیادیه و آدما دیگه کاملاً شناختشون نسبت به هم شکل گرفته؛ یعنی تا اونجایی که میشده همدیگه رو بشناسن، شناختن. ۳۰۰ کیلومتر فاصله هست؟ خب باشه، مهم نیست. میگم پنج سال کافیه (با ۳۰۰ کیلومتر فاصله هم) که آدم همدیگه رو بشناسه. بعد شما اگه قراره بهشون پیشنهاد بدید، خب پیشنهاد بدید. اگه شما از جواب منفی ناراحت نمیشید، چرا نگران ایشونید؟ ایشون اگه که جواب منفی ناراحتشون کنه، خب جواب مثبت میدن. اگه نخوان جواب مثبت بدن که خب تکلیفشون روشن میشه. یه خرده برام مبهمه که سوالتون از من چیه.
