در اوایل آشنایی ما چطوری بفهمیم طرف مقابل صداقت داره یا دروغ می‌گه؟

پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببین عزیزم، تشخیص کسی که دروغگوی خوبیه، خیلی کار سختیه؛ به‌خصوص اگر بتونه اون دروغ رو یه جوری به ما نشون بده. خیلی چیزها هست که آدم‌ها راجع بهش دروغ می‌گن، ولی وقتی تو موقعیتش قرار بگیرن، نمی‌تونن اجراش کنن.
مثلاً اگه من بیام به شما بگم که «آه من ورزشکارم و این‌جوریم و اون‌جوریم و هر روز جیم می‌رم و ورزش کردن برام مهمه»، خب یه روز به طرف می‌گم که «بیا با برادر و خواهر و پسرخاله‌م کوه بریم»؛ اگه وسط راه کم بیاره و بمونه، خب معلومه آدم دروغگوییه و در این مورد دروغ گفته و نمی‌تونه.
یا طرف بگه «نه من خیلی آدم لارجیم، این کار رو می‌کنم، اون کار رو می‌کنم»؛ وقتی یه رستورانی رو انتخاب کنم که سطحش از شرایط عادی بالاتره و بگم «فلان دوستمم امروز خونمونه و باهام میاد»، بعد طرف یا قرار رو بهم بزنه یا اگه بریم زیر فشار باشه و موقع پرداخت حالش عوض بشه، معلومه حرفی که زده درست نبوده. کسی که راجع به چیزهای مالی دروغ بگه، مشخص می‌شه؛ یعنی یک سری چیزها هست که شواهد یا توی موقعیت قرار دادن، می‌تونه دروغ طرف رو قبل از اینکه وارد ازدواج و این‌جور مسائل بشیم، روشن کنه.
اما یه سری چیزهای دیگه هم هست که نه، معلوم نمی‌شه؛ مثلاً اگر طرف مشروب‌خور حرفه‌ای باشه یا به مشروب اعتیاد داشته باشه، چون باید طولانی‌مدت باهاش باشیم، تشخیصش سخته یعنی باید ۴۸ ساعت با طرف باشیم تا بتونین اعتیادش به الکل رو تشخیص بدین.. ما متوجه نمی‌شیم؛ چون مشروبشو می‌خوره، دهنشو می‌شوره، کاراشو انجام می‌ده، ادکلنشو می‌زنه، خیلی هم با حالِ خوب میاد و می‌گه «من هرگز در عمرم لب به مشروب نزدم» و چون دروغگوی خوبیه، ما هم حرفشو باور می‌کنیم.
این چیزها رو نمی‌شه خیلی خوب تشخیص داد، مگر اینکه آدم به دوستا یا خانوادهٔ طرف نزدیک بشه و از کسی بپرسه، یا آدم‌های نزدیک‌تر یه موقع چیزی بگن تا آدم متوجه بشه. متأسفانه ازدواج همیشه، حتی اگر شناختمون از طرف نسبتاً خوب هم باشه، ۳۰ تا ۴۰ درصدش همون هندونهٔ دربسته‌ست. اگه ۶۰ درصدش اوکیه، بقیه‌ش شانسه؛ یا خوبه، یا خوب نیست، یا متوسطه و باید یاد بگیریم که باهاش بسازیم، چون اون آدم ۱۰۰٪ هیچ‌وقت وجود نداره.