خواستگار فامیل دارم که از بچگی حس خوبی بهش نداشتم؛ این حس واقعیه یا ترسه؟ چطور تصمیم بگیرم؟

سوال کامل مخاطب: یکی از فامیل‌های نزدیک خواستگار منه. خانواده‌م راضی‌ هستن و از نظر معیارها بد نیست، ولی از بچگی حس خوبی بهش ندارم چون یه‌ بار با نگاهش ناراحتم کرد. ظاهرش برام جذاب نیست و فامیل بودنش آزارم می‌ده. این حس واقعیه یا از ترسمه؟ چطور تصمیم بگیرم که از شناخت خودم باشه، نه فشار فامیل؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
خب، این چند تا مسئله توی یه مسئله‌ست. اینکه می‌گین حس واقعیه یا از ترسمه… ترس باید یه دلیل و ریشه‌ای داشته باشه. شما چرا باید بترسید از نزدیک‌شدن به این آدم؟ تجربهٔ بدی داشتین؟ اتفاقی افتاده؟ ترس از تعهد؟ الان منظورتون از ترس دقیقاً چیه؟
چطور تصمیم بگیرین که از شناخت خودتون باشه؟ این چیزایی که شما الان به من توی این جمله‌ها گفتین که حس خوبی بهش ندارین حالا به هر دلیلی که این حس بد ایجاد شده و ظاهرش هم براتون جذاب نیست… گاهی اوقات آدم می‌گه: «ظاهر این آدم… من نسبت به ظاهرش بی‌تفاوتم. نه خوشم میاد، نه بدم میاد.» بعد اگه اون آدم خیلی رفتار و اخلاقش خوب باشه، شما کم‌کم ظاهرش براتون خوشایند می‌شه.
اما اگر از اول بی‌تفاوت نیستین و از ظاهر یک نفر بدتون میاد، این با زمان این‌جوری نیست که کم‌کم خوشتون بیاد. پس اینم می‌شه یه چیزی که خیلی مثبت نیست.
فامیل بودن هم… من یه یوتیوب ضبط کردم، ازدواج فامیلی خوبی‌ها و بدی‌های خودش رو داره. خوبیش اینه که آدم تمام تاریخچهٔ طرف مقابل رو می‌دونه، خانواده‌اش رو می‌شناسه و دروغ و پنهان‌کاری و اینا نمی‌تونه بکنه که چه کارهایی کرده و نکرده.
اما بدیش اینه که کوچک‌ترین اختلافی بین شما و ایشون پیش بیاد، دو تا خانواده کلاً درگیر می‌شن. فقط بین خودتون دوتا نیست و معمولاً دعواها کشیده می‌شه به فامیل و فامیل هی باید جبهه بگیرن. اینجا اینو دعوت نمی‌کنن، اونجا اونو دعوت نمی‌کنن و اگه خدای نکرده کار بالا بگیره که اصلاً همه‌چیز می‌پاشه به هم.
یه بدی دیگه بچه‌ست؛ چون که از نظر ژنتیکی خطرناکه که آدم با فامیل ازدواج کنه، مگر اینکه از نظر مالی شرایطش رو داشته باشه که تست‌های ژنتیکی رو روی جنین انجام بده که خیالش راحت باشه یه سری از مشکلات ژنتیکی رو نداره. صد درصدش رو نمی‌شه تضمین کرد، ولی تا ۸۵-۹۰ درصد می‌شه آدم چک کنه که ببینه مشکلی هست یا نه.
من جای شما باشم، به همهٔ اینا فکر می‌کنم و بعد تصمیم می‌گیرم. اینم یادتون باشه که مامان و بابا و خواهر و برادر شما قرار نیست با این آدم زندگی کنن. شما خودتون قراره با این آدم برین زیر یک سقف زندگی کنین و به‌ محض اینکه شما این عقدنامه رو امضا کنید، از اون به بعد اتفاقی اگه بیفته، همه بهتون می‌گن: «ما که مجبورت نکردیم، می‌خواستی نکنی.» کسی مسئولیت قبول نمی‌کنه. این مسئولیت کاملاً و صددرصد متوجه شخص شماست.